قبلاً در مورد دوست فلسطينی‌ام محمد نَصَر که اهل غزه است و عضو حماس نوشته بودم. همان که تنها راه نجات مردم فلسطين را پرتاب خمپاره به شهرک‌های يهودی‌نشين می‌داند و برايش فرقی نمی‌کند اين خمپاره‌ها بر سر چه کسی فرو می‌آيد. همان که به عکسش با لباس رزم و کلاشينکف در دست، افتخار می‌کند. همان که دوستش جلوی چشمانش در حمله‌ی ارتش اسرائيل تکه تکه شده. از هفت برادری که محمد بايد می‌داشت فقط سه تای آن‌ها زنده هستند. دو سال قبل نوشتم که خواهرش هم بخاطر مشکلات تحريم نوار غزه مرده. نوشته بودم از اينکه حکومت ايران و شخص رئيس‌جمهور از آرمان‌های فلسطين حمايت می‌کنند، خوشحال و اميدوار به آينده است.
محمد شنبه عصر برايم ايميلی فرستاد با عنوان: «ﻻ ﺣﻮل وﻻ ﻗﻮة إﻻ ﺑﺎﷲ» در ايميل لينک فيلم جان دادن ندا بود. نوشته بود هيچگاه از ديدن مرگ انسانی به اين اندازه غمگين نشده. امروز تلفنی با هم حرف می‌زديم، می‌گفت از العالم (تلويزيون عربی جمهوری اسلامی) شنيده که قاتل ندا از خود مخالفين بوده تا احساسات مردم را ضد حکومت تحريک کنند. می‌گفت اگر اين را باور کنم، آن فيلم‌هايی که مأمورين پليس با باتوم و لگد بر سر و صورت معترضين می‌زند پس کار کيست؟ می‌گفت الجزيره نشان می‌داده چند مأمور پليس موی جوانی را گرفته بودند و با باتوم به صورت و گردنش ضربه می‌زدند. می‌پرسيد مگر معترضين مسلمان نيستند؟ مگر ايرانی نيستند؟
گفتم قبل آن انسانند، ولی وقتی تنفر تمام وجود آدميزاد را بگيرد، انسانيت فراموش می‌شود. مدتهاست بذر تنفر بين مردم کشورم کاشته‌اند. مدتهاست برخی از مردم را به روش‌های مختلف تحقير و برخی ديگر را بر عليه آنها تحريک می‌کنند.
در آخر گفت: «معترضين هر چه هستند مردم کشور شمايند، اگر حکومت اسلامی ايران برای حفظ قدرت به مردم کشورش که از يک مذهب هستند، رحم نمی‌کند، با ما چه خواهد کرد؟»

از نائيل الواوی دوست اردنی ولی فلسطينی الاصلم هم قبلتر نوشته بودم. همان که هنگام جنگ حزب‌الله و اسرائيل می‌گفت حاضر است برای حزب‌الله بجنگد و شهيد شود. همان که احمدی‌نژاد را ناجی جهان اسلام می‌دانست.
چند روز پيش تا مرا ديد گفت: «مرحبا به ايرانی‌ها. کاش مردم عرب هم از شما ياد بگيرند که در برابر ظلم و استبداد ساکت نمی‌مانيد.»
گفتم از کی احمدی‌نژاد شده ظالم و مستبد؟ گفت: «من نمی‌دانم واقعاً تقلب شده يا نه، ولی وقتی کسی صدای مخالف را خفه کند و اجازه‌ی اعتراض ندهد به آنها ظلم کرده.» گفتم می‌گويند مخالفان با تظاهرات جلوی کار و زندگی ديگران را می‌گيرند.
گفت: «مگر در ايران مسجد نيست؟ اگر آنجا جا نمی‌شوند استاديوم فوتبالتان را که می‌دانم بزرگ است. چرا آنجا اجازه نمی‌دهند جمع شوند؟ اس‌ام‌اس‌ها را چرا قطع کردند؟ حتی فيس‌بوک و تویتر را هم فيلتر کرده‌اند. با فيس‌بوک هم مخالفان مزاحم کار و زندگی ديگران می‌شدند؟ اينها استبداد نيست، پس چيست؟»
با افسوس گفتم تو اينها را می‌دانی ولی خيلی از مردم کشورم نمی‌خواهند بدانند.

ياد يک سال قبل افتادم که از دوستی که گفته بود چشم ديدن عرب‌ها را ندارد دوستانه انتقاد کردم و بخاطر همين انتقاد چه فحش‌ها و توهين‌هايی که از دوست و غريبه نشنيدم. ولی حالا دو نفر از همان عرب‌ها که دوستم چشم ديدنشان را نداشت، مظلوميت مردم ايران دلشان را به درد آورده، ولی در مقابل هستند بسيار هموطنانی که همان مردم را اراذل و اوباش و خرابکار و آلت دست بيگانه می‌دانند.

نه! من از دست خدا گله ندارم، که دنيا تا بوده و هست همين بوده و خواهد ماند و هر روز گوشه گوشه‌ی دنيا بی‌گناهان زيادی کشته می‌شوند و ظالمان حکومت می‌کنند.
نه! من از ولايت مطلقه فقيه هم گله ندارم که اين مطلقه بودن و جانشينی خدا بر زمين آنقدر شيرين است که برای حفظش هر جنايتی واجب شرعی می‌شود.
نه! من از رئيس‌جمهور شصت و چند درصدی هم گله ندارم که دستش پينه بسته و قرار است يک روزی برای محرومان کاری کند و فعلاً علی‌الحساب نمودار تورم را کرده پانزده درصد.
نه! من از نامزد شکست خورده هم گله ندارم که جلوی قانون (رهبر و شورای نگهبان و رئيس‌جمهور مردمی) ايستاده و خواستار اجرای قانون (اساسی) است و مسؤوليت تير‌هايی که به صورت و گردن جوانان می‌خورد بر گردن اوست.
نه! من از حکومت‌های آمريکا و اسرائيل و اروپا گله ندارم، که با پيروزی احمدی‌نژاد قند در دلشان آب شده و اگر به صداوسيمای اسلامی و رجانيوز و کيهان و ... گوش و جان نسپرده باشيد، از رسانه‌های خودشان می‌بينيد چگونه سکوت همراه با شادی کرده‌اند، زيرا آنها فقط منافع خودشان مهم است که همان محور شرارت ماندن ايران و جنگ و ترور و فروش سلاح به بقيه کشورهاست.
نه! من از خارج‌نشينان مخالف حکومت گله ندارم که سی سال است زمان برای آنها ايستاده و با هر اتفاقی در ايران توهم رهبری مردم به آنها دست می‌دهد.
نه! من از روشنفکرانی که مردم را فرودست و ساده لوح و هميشه در حال اشتباه می‌دانند، گله ندارم که اينها هر بار تئوری‌ها و پيش‌بينی‌هايشان اشتباه از کار در آمده و خواهد آمد.
نه! من از آن بسيجی که با حکم رهبرش به سمت هموطنانش شليک می‌کند، گله ندارم، که اگر غير از اين بود ديگر بسيجی نبود.
نه! من از آن جوان خودسری که به خانه و ماشين بالا شهری‌ها (مثلاً سعادت‌آباد و قيطريه) يا خوابگاه‌های دانشجويان حمله می‌کند و با تمام نفرت ضربه می‌زند و می‌شکند، گله ندارم، که می‌دانم محروميت چه سخت است و اين فاصله‌ی طبقاتی و فرهنگی وقتی رئيس‌جمهور منتخبت مدام تمام مشکلات جامعه را ناشی از آن می‌داند، چقدر ايجاد تنفر می‌کند.
نه! من از مردمی که احساس می‌کنند رأی‌شان ناديده گرفته شده و اعتراض می‌کنند، گله ندارم، چرا که وقتی به حضور آنها در خيابان‌ها با باتوم و اشک‌آور و اسيد و گلوله پاسخ داده می‌شود و خون خواهر و برادر خود را کف زمين می‌بينند، کمترين واکنش پرتاب سنگ به بسيج و پليس سپردار و سر تا پا مجهز است.
نه! من از کسيکه تمام اينها را نمی‌خواهد ببيند يا می‌بيند و سکوت می‌کند هم گله ندارم، زيرا ترس بزرگترين دشمن آزادگی است.

من از تو گله دارم. از تويی که می‌دانم وابسته و تشنه‌ی قدرت و پول نيستی. از تويی که می‌بينی و می‌شنوی و همچنان از ظلم و ريختن خون هم‌نوع و هم‌وطن خود دفاع می‌کنی. از تويی که شغلت نجات دادن انسان‌هاست و برايت جان دادن دختری بی‌گناه که با گلوله‌ی هم‌فکرانت کشته شده، نشانه‌ای از ظلم و ستم نيست، بلکه بی‌قانونی (عدم فرمانبری از رهبر معظم) است.

برای من رأی ندادن آسان‌ترين کار بود. می‌توانستم بنشينم در خانه. می‌توانستيم رأی ندهيم تا احتياج به تقلب نباشد. نرفته بودم آب ميوه و کيک سفارت را بخورم، رفته بودم به «اميد شما» رأی بدهم و به وضع موجود «نه» بگویم؛ مانند خيلی از شما. می‌خواستم بدانيد تنها نيستيد که با دروغ همراه نمی‌شويد. برای آن کودک جوراب فروشی رأی دادم که وقتی حلقه‌ی نوار چسب را وسط خيابان ديد، چشمانش از شادی یافتن اسباب‌بازی برق زد.

از اول هم گفتم و هنوز می‌گويم هيچکدام از چهار کاندیدا را لايق رياست جمهوری کشورم نمی‌دانم و به عملی شدن برنامه‌های هيچ کدامشان اعتقادی ندارم ولی دلايل زيادی هم برای بی‌تفاوت نبودن در اين انتخابات دارم. گفتم تنها سهم من از کشورم همين وبلاگ فارسی است که آن هم با مهرورزی فيلتر شده. دوستی می‌گفت دعوا بر سر لحاف ملاست. در دلم گفتم پس بگذار همين که فعلاً صاحب لحاف شده بماند و آنرا بيشتر بر صورت و گلويمان بپيچد تا خفه شويم و با لبخند مظلومانه به دنيا بگويد اينها همه دروغ است و عده‌ای هم باور کنند و از آزادی و پيشرفت ايران به شوق بيايند.
چون در اين حکومت همه دزد و فاسد هستند، بنشينيم در رويای روزی که فساد و تباهی آنقدر جامعه را فرا بگيرد که يک منجی پيدا شود و ايران را بهشت کند؟ سی سال در اين رويا بودن کم نيست؟ تا کی؟ چهار سال قبل نگفتيم همه‌ی اينها توطئه و دسيسه و بازی است که رفسنجانی سر کار بيايد؟ ديديد که نه يک‌بار، سی سال است غيب گويی‌هايمان اشتباه درآمده، چرا باز همان اشتباه؟ چه جوابی برای اين چهار سال رنج و محدوديت خودتان (نه مردم) داشتيد؟
چه آسان است بنشينيم و ژست روشنفکری بگيريم و از نگاه بالا، اميدواران به تغيير را تحقير کنيم تا با سکوت ما عاقلان و آگاهان و پيشگوها، احمدی‌نژاد و تفکرش مردم را بيشتر فريب دهد و باعث تنفر و جدايی بيشتر بين مردم شود.

ولی من اين وضعيت را نمی‌خواهم، می‌خواهم به تغيير کمک کنم. برای تصميم منطقی‌تر، هفته‌ی گذشته برنامه‌های انتخاباتی تمام کانديدا‌ها را کامل ديدم. اتفاقاً يکی از دلايل تصميمم برای شرکت و شکستن رأی‌های احمدی‌نژاد، برنامه‌های تبليغاتی خودش بود که برعکس من خيلی‌ها را هم جذب کرده. برنامه‌های ارايه شده‌ی کانديدا‌ها را مطالعه کردم. با ديگران مشورت کردم. ساعت‌ها برای خودم تجزيه و تحليل کردم و در نهايت تصميمم را گرفتم.

من به برنامه‌های تقريباً کارشناسی شده‌ی رضايی و دولت ائتلافی‌اش بدون در نظر گرفتن گذشته‌اش احترام می‌گذارم ولی او و همراهانش نه گفته‌اند و نه می‌توانند عقيده‌ی من نوعی را تحمل کنند.
به شعار «تغيير» اعتقاد دارم و سياستمداران پشت آنرا در حکومت شجاع‌تر و کاراتر از بقيه می‌دانم، ولی مطمئن هستم با پرداخت ماهی هفتادهزار تومان، فقر در کشورم از بين نمی‌رود و آنرا مخالف علم اقتصاد و شعاری مردم‌فريب می‌بينم.
می‌ماند موسوی! کسی که سياه‌ترين روز‌های عمرم در زمان مسؤوليت او بوده. کسی که با تائيد و همراهی‌اش سال‌ها کشورم دچار کشتار و خفقان و تبعيض بوده. با اينحال من نمی‌خواهم در گذشته زندگی کنم و تا آخر عمر در آرزوی آمدن کسی باشم که ايده‌آل من است و کشورم را دقيقاً آنطور که من دوست دارم نجات دهد.
بدون «اميد» نمی‌شود زندگی کرد و من اميدوارم، اميدوار به «دولت اميد» که کمتر مردم را فريب دهد. من توقع زيادی از «دولت اميد» ندارم و حتی راضی‌ام اوضاع فرهنگی کشورم به چهار سال قبل برگردد. بااینحال برای رأی دادن به موسوی دلايلی دارم که با شما در ميان می‌گذارم.

۱- فکر می‌کنم با موج سبزی که در جامعه شکل گرفته، احتمال شکست احمدی‌نژاد در همان دور اول وجود دارد. از آنجا که احمدی‌نژاد فرد زيرکی است و نحوه‌ی جذب آرا را خوب بلد است؛ در دور دوم می‌تواند با مديريت آرا، رأی بيشتری کسب کند.

۲- موج سبزی‌ها با حضور گسترده‌شان در خيابان‌ها با رنگ مشخص، نشانه‌هايی از انقلاب‌های رنگی دارند و مطمئناً تدارک‌دهندگان و گردانندگان آنها با اين کار به حکومت هشدار می‌دهند که توانايی به خيابان کشيدن مردم را دارند. در چنين حالتی شاهد تغييرات گسترده‌تری در حکومت خواهيم بود که همان انقلاب نرم است و من آنرا به اشغال نظامی ايران يا انقلاب کلاسيک (همراه با کشتار و خرابی) ترجيح می‌دهم.

۳- بخاطر حساسيت اين دوره، احتمال تقلب بسيار زياد است. به باور من در اينصورت کروبی جز نامه نوشتن برای جنتی کار ديگری نخواهد کرد، ولی حاميان موسوی (مجمع روحانيون و روحانيت مبارز، کارگزاران، مشارکت و ...) علاوه بر فشار سياسی، همانطور که اشاره کردم، می‌توانند مردم را به صورت گسترده به خيابان‌ها بياورند که حکومت از آن می‌ترسد. پس به کسی رأی می‌دهم که بتواند از رأی‌ام در برابر تقلب دفاع کند.

۴- اگر موسوی رئيس‌جمهور شود، قول‌هايش به مردم در يک دفترچه و به صورت متمرکز وجود دارد و در صورت کوتاهی از آنها می‌شود اعتراض و پی‌گیری کرد، نه مانند خاتمی که با شعار کلی «آزادی» به حکومت رسيد که هنوز هم خودش نمی‌تواند مفهوم آنرا تعريف کند.

۵- بعد از مردم و جامعه، دغدغه‌ی اصلی من طبيعت است؛ زيرا نابودی طبيعت بزرگترين خيانت به نسل‌های بعدی است. تنها کسی هم که لااقل شعار حفظ محيط زيست داده، موسوی است.

با وجود تمام اين موارد، هنوز فرصتی هست که تجديد نظر کنم و اگر شما دلايلم را کافی نمی‌دانيد، با کمال ميل آماده‌ی شنيدن دلايل شما هستم، ولی اين را مطمئن هستم که سکوت و بی‌تفاوتی نسبت به وضع موجود فقط ايران و مردمش را به نابودی سوق می‌دهد.
سرگذشت هيتلر را بارها و بارها خوانده‌ام و چه عجيب همان اتفاقات و رفتارها و حرف‌ها در حال تکرار است. بايد کاری کرد..

در همين زمينه بخوانيد:
انتخاب، مسأله اين است
رأی من شمرده می‌شود؟
آيا رأی مردم به نفع نظام است؟
با وضع موجود مشکلی ندارم، ولی...
احمدی نژاد؛ آيا مسأله فقط اوست؟

من تصميمم را برای شرکت در انتخابات گرفتم. اين اولين بار است که از اين حقم چه در ايران و چه آلمان، استفاده می‌کنم. برای اينکار مجبورم خودم حداقل دويست (با همسرم چهارصد) يورو خرج کنيم تا برای رأی دادن به برلين برويم. البته هنوز قطعی نمی‌دانم به چه کسی رأی خواهم داد، فقط می‌دانم رأی‌ام به احمدی نژاد نيست. برايم سه کانديد ديگر چندان فرقی ندارند، ولی می‌خواهم انتخابم صحيح‌ترين باشد تا هيچگاه از اين کار عذاب وجدان نگيرم. تا امشب تصميم می‌گيرم و دلايلم را برای انتخابم خواهم نوشت.

اينکه چرا می‌خواهم به هر کسی رأی دهم غير احمدی نژاد، دليلش بيزاری از او نيست. اعتقادش را نمی‌پسندم ولی از آن هم تنفر ندارم. من تنها دو کار را بر نمی‌تابم: يکی فريفتن انسان‌ها، ديگری گسترش تنفر؛ که احمدی نژاد هر دو را انجام داده و خواهد داد. من نمی‌خواهم با سکوتم يا رأی‌ام به او، اين تفکر و رفتار را تائيد کنم و به تداومش کمک. می‌خواهم نشان دهم که از وضع موجود که در حال حاضر همان حکومت و نظام است، راضی نيستم و در پی تغيير دموکراتيک آن هستم. می‌خواهم برای بهتر شدن جامعه و نجات کشورم، کاری کنم که در توانم است. نمی‌خواهم دست روی دست بگذارم و در خانه بنشينم و رويا ببافم که روزی همه چيز درست می‌شود. من از راه دور همين وبلاگ را دارم که می‌توانم با نوشتن کمی اثرگذار باشم و آگاهی ببخشم، که آن هم در همين دولت مهرورز و عدالت‌گستر فقط به اتهام اينکه لينک وبلاگ‌های فيلتر شده درونش هست، فيلتر شد. وقتی با تداوم اين وضعيت حتی صدای من به ايران نخواهد رسيد، چگونه می‌توانم بر مردمش تأثيری هرچند اندک بگذارم؟